‘Je moet elke morgen om zeven uur beginnen en ik wil je nooit hoeven roepen.’ Dat was de zin waarmee Egbert Soer aan zijn zoon Karst duidelijk maakte dat hij in de zaak kon komen werken, maar dat hij niet de kantjes er vanaf kon lopen. Die zaak heette heel toepasselijk E. Soer BV en pa verkocht onderdelen voor landbouwmachines vanuit eerst de Catharinastraat en later de Oliemolenweg in Meppel. 

Het is inmiddels vijftig jaar geleden dat pa en ma Soer vanuit Enschede naar Meppel togen om daar een filiaal van Gerstner Landbouwmaterialen op te zetten. Het zou de voorloper van E. Soer BV zijn, dat nu haar 40-jarig jubileum viert, want pa had zo zijn eigen ideeën over het ondernemerschap. 


Vrijbuiter
Karst Soer denkt met veel plezier terug aan die beginperiode. De tijd dat de politie werd gebeld als er een vrachtwagen in het nauwe straatje moest lossen en deze voor een uurtje afgezet moest worden. Of dat alle facturen door moeders nog op een oude typmachine werden gemaakt. Waarin Karst op de zaterdag de vrachtwagen waste voor 2,50 gulden en hij samen met zijn broer pakjes in het magazijn inpakte. Dat Karst in de zaak zou komen, was niet een vanzelfsprekendheid. ‘Ik was een vrijbuiter, wilde reizen’, lacht hij. ‘Mijn opa en oma waren ook al echte reizigers. Gingen in de jaren zestig al naar Rusland voor een rondreis. En ik deed de toeristische opleiding MTRO. Dat was een flop, dus ik besloot op de vrachtwagen te gaan rijden en heb zelfs op de touringcar gezeten. Niemand bij ons heeft diploma’s, dus dat was niet zo raar.’
Bloed kruipt echter waar het niet gaan kan, en dus vroeg Karst eind jaren tachtig aan zijn vader of hij niet in de zaak kon komen. ‘Onderaan beginnen’, was het credo. Via het magazijn schoof Karst steeds meer op naar het kantoorwerk. En in 2002 was de tijd rijp dat hij het bedrijf kon overnemen. 

Wasknijpers
Hij pakte het vrij snel anders aan dat zijn vader. ‘Ik wilde mijn bedrijf omvormen naar producten voor iedereen’, vertelt Karst vanuit zijn kantoor vol verzamelingen aan de Oliemolenweg. ‘Dus een breder assortiment bieden dan alleen landbouwmaterialen. Ik besloot een reis naar China te boeken en daar een beurs te bezoeken om te zien of ik handel kon scoren. Het was daar ‘niet normaal’ zo groot. Ik werd er tureluurs van en toen ik op een bakje even zat bij te komen, raakte ik aan de praat met een Chinees die een handelskantoor had. Op zich wilde ik wel wat importeren, maar had natuurlijk nergens verstand van. Ik heb toen op advies van mijn vader een container wasknijpers gekocht en die naar Meppel laten komen. Gewoon om te zien hoe dat in zijn werk ging. Zou het mislukken, dan zou ik me er geen buil aan vallen. Je moet immers van te voren betalen en als je dan pech hebt en er komt niets, is dat geen groot drama.’

Containers
De deal ging goed en daarna zou Karst nog vele tientallen keren vaker naar China vertrekken op handelsreis. De KLM beeldjes op zijn kantoor zijn stille getuigen van al deze lange vluchten die hij ook vaak met zijn vrouw maakte. Inmiddels doet Karst zaken met vijftien Chinese leveranciers en verkoopt hij geen nee. Van speedboot tot gereedschapskist en van koelvloeistof tot barbecue: als er handel in zit, koopt én verkoopt Soer alles. Aan de Oliemolenweg staat niet alleen een grote winkel annex showroom, maar bevinden zich ook twee grote magazijnen. Dit alles op steenworp afstand van de terminal van MCS die wekelijks containers voor hem aflevert vanuit Rotterdam. Elk jaar zo’n 200 stuks. Karst: ‘Binnen drie maanden is alles hier. Het is de kunst om wat te vinden en in de markt te zetten waar je een succes mee haalt. Van groothandels, tot winkeliers, veilingmensen, kampers en particulieren, iedereen weet inmiddels Soer te vinden. Natuurlijk koop ik ook weleens iets dat slecht verkoopt, maar ik vind overal wel een weg voor. Er zijn altijd opkopers en veilingen. Als ik ruimte in het magazijn moet hebben en er staat iets in de weg, dan doe ik de ogen dicht en schrijf het af. Zo simpel is het. En anders zet ik het in mijn hal aan de Eekhorstweg of in de sale op www.soer.nl. Voor alles is een oplossing.’

Tierelier
Zijn best lopende product is de werkplaatskraan om een motorblok uit je auto te takelen. Maar ook de Scoobydoo touwtjes, liepen indertijd als een tierelier. Karst: ‘Daar heb ik veel geld mee verdiend. Ik ben ook net op tijd gestopt, want er bleken weekmakers in te zitten en toen was het ‘pats boem’ afgelopen. Die trendgevoelige zaken doe ik inmiddels ook niet meer. Nog wel winter- en zomerartikelen, maar die koop ik dan op tijd in. Je moet immers altijd rekening houden met je levertijd. Verder laat ik ook veel specials voor klanten in China maken. Zaken die ik niet verhandel,
maar exclusief laat produceren in opdracht van een klant.’

Regels
Ook bederfelijke waar is niet aan Karst besteed. ‘We moeten al aan zoveel wetten, regels en eisen voldoen, dat is gewoon niet leuk meer’, meent Karst. ‘Als er bijvoorbeeld een giftige stof in werkhandschoenen zit, dan krijg je een boete en moet ook de hele lading vernietigd worden. Terwijl wij natuurlijk niet tot achter de komma kunnen weten waar die handschoen van gemaakt is. En ik heb bijvoorbeeld ook iemand aan het werk die bijna fulltime bezig is om handleidingen te vertalen naar het Nederlands. Anders voldoen we niet aan de wet. Dat is veel werk, dat niets oplevert, onderschat dat niet.’

Geen stilzitter
De komende jaren gaat Karst proberen iets meer werkzaamheden uit handen te geven op kantoor. Dan kan hij enerzijds vaker naar zijn huis op Curacao, maar heeft hij anderzijds zijn handen ook vrij om weer wat nieuwe dingen aan te pakken. ‘Ik ben nou eenmaal geen stilzitter’, lacht hij. ‘Ik kijk met trots terug op de afgelopen veertig jaar, waarin we een mooie zaak hebben opgebouwd, vooral ook door de goede basis van mijn vader. We verkopen meer dan 8000 artikelen in de webshop en onze winkel aan de Oliemolenweg die zes dagen per week geopend is. We kunnen inmiddels doen en laten wat we willen en we werken met vijftien mensen aan een gestage groei. Mijn vader zei altijd: ‘Je kunt maar één bal gehakt per dag eten, misschien twee, maar dan zit je echt vol. Dat heb ik in mijn oren geknoopt. Meer is niet altijd beter en ik ben zo hartstikke gelukkig!’